سوره‌تێ ئالێ عمران، مه‌ده‌نی یه و 200 ئایه‌ته



بناڤێ خودایێ ره‌حمه‌تا وی پر و به‌رفره‌ھـ.

1)            ئه لف، لام، میم.

2)            خودایه کو چ ئلاهـ خێنجی وی نینن؛ ساخ و خوه را گره.

3)            ئه‌ڤ کتێب کو راستده‌رێنێ وێ یا لبه‌ر خوه یه ب حه‌ق [و پچ پچ] ژ ته‌را هنارت و ته‌ورات و ئنجیل...

4)            پێشیێ دا ژبوونا رێ راستکرنا خه‌لکێ رێکر و فورقان [جداکه‌رێ حه‌ق ژ باطل] نازل کر. براستی که‌سێن ئایه‌تێن خودێ ئنکار کرین عه‌زابێ دژوار ژ وانرا یه. و خودێ شكه‌ستن ژێرا نینه و حه‌یف هلده‌ره.

5)            حه‌قیقه‌ته، تشته‌ک نه د عه‌ردێ، نه د عه‌سمانادا ژ خودێ خه‌ف نامینێ؛

6)            ئه‌و یێ وصایه کو چه‌وا بخازێ د ره‌حما [دایکا] دا شکل ددێ هه‌وه. خێنجی وی چ ئلاه نینن، ئه‌وێ شکان ژێرا نه‌یی و شه‌هره‌زا.

7)            ئه‌وه یێ ئه‌ڤ کتێب (قرآن) ژ ته‌را رێکر. هنه‌ک ژ وێ، ئایه‌تێن موحکه‌من ( ئه‌شکه‌ره و رووناهی) ئه‌و کووکا (ئه‌ساس) کتێبێنه؛ و هنه‌ک دی موته‌شابهن (چه‌ند‌ مه‌عنه‌ ژێ دچن). ڤێجا ئه‌وێن خوه‌هری د دلێ واندا هه‌یی ژبوونا فتنه و ته‌ئویلا وێ (مه‌عنه‌کرنا لسه‌ر دلێ خوه) دکه‌ڤن په‌ی وێ یا موته‌شابھـ ژ وێ، حالحاله ته‌ئویلا وێ که‌س ژ خودێ پێڤه نزانی. و ئه‌وێن د زانینێد‌ا پژهایین دبێژن: مه باوه‌ری پێ ئانیه، هه‌می پێکڤه ژ ئالیێ خویکه‌رێ مه‌ڤه ‌یه. و خێنجی ژ خوه‌ی دلا (عه‌قلمه‌ندا) پێ ناحه‌سن.

8)            [عه‌قلمه‌ند: ] ئه‌ی خویکه‌رێ مه، پشتی کو ته ئه‌م هدایه‌ت کرین خوه‌هری یێ نه‌ئێخه دلێ مه و ژ ئالیێ خوه‌ڤه ره‌حمه‌ته‌کی بده مه، براستی تو بخوه‌یی یێ دانکه‌ر؛

9)            ئه‌ی خوه‌یێ مه، براستی تو بخوه‌یی کوومکه‌رێ خه‌لکێ د رووژه‌کید‌ا کو چ شک تێدا نینه، موحه‌قه‌ق خودێ ژ وه‌عدا خوه پاشدا ناچێ.



1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 next